Μονοκατοικία, 307τ.μ.

Πωλείται από το μεσιτικό γραφείο Noma διατηρητέα βίλα 307 τ.μ. στα Άνω Λεχώνια Πηλίου, σε οικόπεδο 1.177 τ.μ., μόλις 10 χλμ. από τον Βόλο. Χτισμένη το 1890 και ανακαινισμένη πλήρως το 1967, η βίλα αποτελείται από 3 ανεξάρτητους ορόφους με συνολικά 6 υπνοδωμάτια, σαλόνια, κουζίνες, μπάνια και μεγάλη βεράντα με θέα στον Παγασητικό. Βρίσκεται στο ιστορικό χωριό των Λεχωνίων – έναν τόπο με έντονη πολιτισμική και βιομηχανική δραστηριότητα από τον 19ο αιώνα, με εργοστάσια μεταξιού, σιδηροδρομική σύνδεση από το 1895 και σπουδαία αρχοντικά. Ένα ακίνητο με χαρακτήρα, μέσα σε έναν καταπράσινο κήπο, ιδανικό για κατοικία ή φιλοξενία.

Το γραφείο μας βρίσκεται:Αναλήψεως 183, με Αγίου Νικολάου
Τηλέφωνα επικοινωνίας:2421182240-6988978725

Το αρχοντικό Νικολαϊδη-Κασσιόπουλου βρίσκεται στο βόρειο μέρος του χωριού, στην οδό Δημ. Ιατρίδη, κοντά στο δρόμο που ανεβαίνει προς Άγιο Βλάσιο και στην αρχή του μονόδρομου στην καθόδο. 

Είναι ένα μεγαλόπρεπο νεοκλασικό κτίριο. Χτίστηκε περίπου το 1900, απέναντι από το τζαμί των Λεχωνίων. (Στην παλιά φωτογραφία των Άνω Λεχωνίων του 1900 διακρίνεται η θεμελίωσή του, ανατολικά του τζαμιού). 

Πρώτος ιδιοκτήτης του ήταν ο Νικόλαος Νικολαΐδης, βολιώτης στην καταγωγή και έμπορας καπνού στην Αίγυπτο. Ο γυναικάδελφός του Ξενοφών-Αλέξανδρος Χατζηλάζαρος, διευθυντής του θεσσαλικού σιδηρόδρομου, είχε την ευθύνη για το κτίσιμο του σπιτιού. Το χτίσιμο έγινε πιθανόν από Ιταλούς τεχνίτες που εργάζονταν στο σιδηρόδρομο. Τα κουφώματα ήρθαν από την Τεργέστη και οι νταντέλες της σκεπής από το εργοστάσιο Αλατίνη της Γαλλίας. 

Το 1916 κατοικήθηκε από τις οικογένειες Νικολαΐδη και Χατζηλαζάρου. Οι αδελφές Τερψιθέα Νικολαΐδη και η Ελένη Χατζηλαζάρου έζησαν στο σπίτι ως το 1947. Το 1942, στα χρόνια της γερμανικής κατοχής, μέρος του σπιτιού κατοικήθηκε από Γερμανούς (από την Κομαντατούρ). Όταν έφυγαν οι Γερμανοί άφησαν την περιοχή στους Ιταλούς. Οι Ιταλοί δεν κατοίκησαν στο σπίτι, αφού έμεναν σε σκηνές.

Πριν το 1940 πέθανε η Τερψιθέα Νικολαΐδη. Μετά το θάνατο της Νικολαΐδη, η αδελφή της, Ελένη, μετακόμισε στο Βόλο. Το 1967 πέθανε η τρίτη αδελφή τους Ουρανία Βαβάγκα κόρη του Φίλιππου και της Μαριγώς Αθαν. Κοκοσλή, σύζυγος του Κων-νου Κασσιόπουλου από την Τσαγκαράδα. Μετά το θάνατο και της Χατζηλαζάρου το σπίτι περιήλθε στο Δημήτριο ή Μήτσο Κασσιόπουλο, γιο της Ουρανίας, πολιτικό μηχανικό και σύζυγο της Καίτης Αθαν. Γκλαβάνη (1907-1955). Αυτός αναπαλαίωσε το αρχοντικό το 1965 και το είχε ως εξοχικό. Βέβαια μετά την επισκευή-αναπαλαίωση προστέθηκαν ή αφαιρέθηκαν κάποια στοιχεία, όπως π.χ. η κωνοειδής μεταλλική  στέγη του κλιμακοστασίου.

Κάποια εσοχή στον εξωτερικό τοίχο του μαντρότοιχου έμεινε, από την εποχή που έφθαναν ως το ποτάμι τα  βαγόνια του τρένου για να φορτοεκφορτώσουν αλεύρι και σιτάρι από το μετέπειτα εργοστάσιο -παγοποιείο- του Δημόπουλου, που λειτουργούσε τότε και ως μύλος των Αφών Κοκοσλή. Στην εσοχή έμπαινε το κλειδί της γραμμής και οι ράγες διέρχονταν τη σημερινή οδό Δημ. Ιατρίδη, καταλήγοντας στο σταθμό. 

Το αρχοντικό αποτελείται από το ισόγειο και έναν όροφο. Περιστοιχίζεται από ένα μεγάλο και πολύ όμορφο κήπο με κιόσκι και πολλά φυτά. 

Είναι ένα από τα ομορφότερα αρχοντικά των Λεχωνίων και βρίσκεται σε καλή κατάσταση.

The Nikolaidis–Kassiopoulos mansion is located in the northern part of the village, on Dim. Iatridis Street, near the road leading up to Agios Vlasios and at the beginning of the one-way street going downhill.
It is a magnificent neoclassical building. It was built around 1900, opposite the mosque of Lechonia.

Its first owner was Nikolaos Nikolaidis, originally from Volos and a tobacco merchant in Egypt. His brother-in-law, Xenophon–Alexandros Chatzilazaros, director of the Thessalian Railway, was responsible for the construction of the house. The building was probably constructed by Italian craftsmen working on the railway. The woodwork was brought from Trieste, and the roof lacework came from the Alatini factory in France.

In 1916, the Nikolaidis and Chatzilazaros families moved into the house. The sisters Terpsithea Nikolaidis and Eleni Chatzilazarou lived there until 1947.
In 1942, during the German occupation, part of the house was occupied by Germans (from the Kommandantur). When the Germans left, the area was handed over to the Italians. The Italians, however, did not live in the house, as they stayed in tents.

Before 1940, Terpsithea Nikolaidis passed away. After her death, her sister Eleni moved to Volos. In 1967, their third sister, Ourania Vavaga, daughter of Philippos and Marigo Athan. Kokoslis and wife of Konstantinos Kassiopoulos from Tsagarada, also passed away. After Chatzilazarou’s death, the house was inherited by Dimitrios (Mitsos) Kassiopoulos, son of Ourania, a civil engineer and husband of Kaity Athan. Glavani (1907–1955). He restored the mansion in 1965 and used it as a holiday home. Naturally, after the renovation, some elements were added or removed, such as the conical metal roof of the staircase.

A recess in the exterior wall of the courtyard still remains, dating from the time when train wagons reached the river to load and unload flour and wheat from the later Demopoulos factory–ice plant, which at that time also operated as the Kokoslis Brothers’ mill. The switch key for the line was placed in the recess, and the rails crossed today’s Dim. Iatridis Street, ending at the station.

Today, it belongs to Kassiopoulos’ adopted daughter, Marianna Chatzopoulou. It is inhabited only for a few days each year, mainly in summer.
The mansion consists of a ground floor and one upper floor. It is surrounded by a large and beautiful garden with a pavilion and many plants.
It is one of the most beautiful mansions in Lechonia and is in good condition.